カテゴリ:Courses( 2 )

Wesoły Święty

f0340134_10330544.jpg
Sw. Filip Neri to jeden z moich ulubionych świętych. Lubię go za to, że umiał się śmiać z siebie, potrafił się wspólnie modlić, ale
też wspólnie bawić i przyjemnie spędzać czas. Gromadził wokól siebie ludzi. Organizował spotkania towarzyskie poświęcone
sztuce, ale były to też zwykłe przyjacielskie rozmowy. Wygłupiał się, aby rozbawić dzieci na ulicy. Po prostu niósł radość
Ewangelii. Oj. Paweł Jaroslaw Janocinski mowil o nim podczas Historii Kościoła 14 maja 2015 roku.

f0340134_10412678.gif
Wewnętrzna wolność, poczucie humoru, swoboda w działaniu - to główne przymioty dzisiejszego patrona. To dzięki nim św. Filip Neri (1515-1595) był tak nowatorski w swoim apostolstwie. Potrafił bawić się z dziećmi na placach miasta. Gromadził ludzi różnych stanów, także spośród elity ówczesnego Rzymu, z którymi wspólnie się modlił, czytał, prowadził dyskusje. Założył zgromadzenie zakonne, w którym pozostawiał braciom wiele swobody i niezależności. W swoim domu organizował koncerty, prelekcje o sztuce, archeologii, historii. We wszystkim był oddany Bogu, dlatego jego wszechstronna działalność przyniosła wspaniałe owoce.

Marek Rojszyk OP, "Oremus" Okres Wielkanocny 2006, s. 162-163
f0340134_10420292.jpg
聖フィリポ・ネリ司祭について2015年5月14日パウロ神父の教会史の授業で習いました。

1515年、フィレンツェに生まれる。
ローマに赴いてキリスト教的生活を送りながら、青少年のために働き、病気に苦しむ貧者を助ける団体を作った。
1551年に司祭に叙階され、信仰生活についての講話、宗教音楽、慈善業が行われる集会を組織した。
それは、集まった場所から「オラトリオ」と呼ばれるようになり、オラトリオ会に発展した。
彼は隣人愛、福音的な単純さ、喜びにあふれる神への奉仕に秀でていた。
1595年に死去。
(カトリック中央協議会刊/日本カトリック典礼委員会編・監修『毎日の読書』より)

聖書本文は 日本聖書協会刊「新共同訳聖書」からの引用です


[PR]
by NaszDomJaponski | 2015-05-26 10:47 | Courses | Comments(0)

„Aby wszyscy stanowili jedno”, czyli protestanci i Marcin Luter

f0340134_14074343.jpg

Na dwóch ostatnich zajęciach z Historii Kościoła (13,20.11.14) o. Paweł mówił oreformacji i działalności Marcina Lutra. Dlaczego powstał ruch reformatorski? Jego ojcem jest Marcin Luter, mnich augustiański, doktor teologii, reformator religijny i współtwórca luteranizmu. Zaczęło się od dość słusznych zarzutów przeciwko praktykowanej przez Kościół i ustanowionej przez Papieża Leona X w 1516 roku praktyki sprzedawania odpustów w celu wsparcia budowy bazyliki Św. Piotra w Rzymie. Sprzedaż odpustów prowadził przede

wszystkim dominikanin Johann Tetzel, posługujący się hasłem: "Skoro pieniądz w szkatule zadzwoni, duszę z czyśćca do nieba wygoni".Luter słusznie zauważył, że nie można kupić łaski Bożej. Sprzeciwił się tej praktyce i napisał w 1517 roku 95 tez, które przybite zostały na drzwiach katedry w Wittenberdze. W tezach napisał m.in. „Gdy Pan i Mistrz nasz Jezus Chrystus rzecze: "pokutujcie", to chce, aby całe życie wiernych było nieustanną pokutą.... Każdy chrześcijanin, który za grzechy żałuje prawdziwie,ma i bez listu odpustowego zupełne odpuszczenie kary i winy.... Nie należy jednak gardzić odpustem papieża, gdyż, jak to już powiedziałem, stanowi on objaśnienie Boskiego przebaczenia.... Należy pouczać chrześcijan, że ten, kto daje ubogiemu albo wspiera potrzebującego, lepiej czyni, niż gdyby kupował odpusty....Należy pouczyć chrześcijan, iż ten, co widzi ubogiego i mimo to kupuje odpust, ten nie odpust papieża nabywa, ale gniew Boży ściąga na siebie.”


Luter dążył więc do reformy działaności Kościoła i porzucenia praktyk prowadzących do wyzysku. W czerwcu 1519 roku w Lipsku wziąłudział w dyskusji zorganizowanej przez legata papieskiego Jana Ecka. Luter, który występywał dotąd tylko przeciwko nadużyciom odpustowym, doszedł jednak do przekonania, że nie wystarczy zmiana pewnych aspektów życia kościelnego, ale że konieczna jest gruntowna, daleko idąca naprawa Kościoła. Wspierał go niemiecki humanista Filip Melanchton, który dalsze swoje życie ściśle związał z kreowaniem zasad reformacji. W trakcie dysputy z legatem papieskim Luter zaprzeczył twierdzeniu, że prymat papieża jest uzasadniony w Piśmie Świętym. Stwierdził, że sobory nie są nieomylne, mogą się mylić, że tylko Biblia jest nieomylna. Takie stanowisko spowodowało, że Eckprzerwał dysputę, pojechał do Rzymu i przywiózł stamtąd ostrzegawczą bullę papieską przeciwko Lutrowi i jego przyjaciołom.

Pisma Lutra miały być spalone, a on sam i jego zwolennicy dostali dwa miesiące czasu na pojednanie się z papieżem. W przeciwnym

wypadku miała ich spotkać ekskomunika. W odpowiedzi Luter ogłosił swoje trzy, przygotowane wcześniej pisma: O naprawie stanu chrześcijańskiego,O niewoli babilońskiej Kościoła, O wolności chrześcijanina. Przeciwstawił się ostro papieskiej supremacji, poddał krytyce wszelkie nauki i objawy życia kościelnego, które według niego nie mają potwierdzenia w Biblii.


10 grudnia 1520 roku na przedmieściach Wittenbergi publicznie spalił papieskie księgi prawnicze wraz z bullą. Czynem tym zerwał ostatecznie z Kościołem, a konsekwencją tego było, że wkrótce potem 3 stycznia 1521 papież Leon X dokonał ekskomuniki Lutra na zawsze.Luter i jego zwolennicy chcieli reform, ale nie byli w stanie jasno określić zasad nowego ruchu religijnego. Luter miał jeszcze szansę aby odwołać swoje poglądy na sejmie w Wormacji, ale powiedział wówczas: Odwołać nie mogę,chyba by mi kto z Pisma Świętego dowiódł,że błądziłem. (...) Tu stoję, inaczej nie mogę, niech mi Bóg dopomoże. Amen”.

26 maja 1521 roku cesarz Karol V ogłosił edykt wormacki, uznającyMarcina Lutra za herertyka i skazujący go oraz jego zwolenników na wygnanie. Aby ocalić Marcina Lutra od prześladowań książe saski Fryderyk Mądry ukrył go na zamku w Wartburgu. Luter spędził tam w sumie10 miesięcy. Nie tracił czasu, lecz studiował język hebrajski i grecki, przekładał psalmy, pisał traktaty, ale przede wszystkim w 1522 roku dokonał pierwszego tłumaczenia Nowego Testamentu na język niemiecki. Tłumaczył z tekstu greckiego. Następnie, wspólnie z innymi wybitnymi językoznawcami do 1535 roku publikował we fragmentach całą Biblię, udostępniając w ten sposób wszystkim jej tekst. Był autorem również postylli, czyli zbioru kazań na każdy dzień roku kościelnego. Cała ta jego praca dała podwaliny nauki ewangelickiej i przybliżyła Biblię ogłółowi społeczeństwa. Wcześniej tylko nieliczni mogli ją czytać, głównie po łacinie i po grecku.


Luter stworzył tylko ogólny zarys nowego prądu religijnego. Miał on sięopierać na 4 zasadach:


1) Jedynie pismo: średniowieczna tradycja życia kościelnego spychała przekaz biblijny na dalszy plan. Luter nie negował tradycji, ale sprzeciwiał się wszystkim jej elementom, których nie można było wywieść bezpośrednio z Pisma Świętego. Za Słowo Boże uważał jedynie Biblię, bo tylko ona prowadzi według niego do Chrystusa i umożliwia poznanie jego zbawczej mocy. Zdaniem Lutra, jedynie Słowo Boże należy uznać za rozstrzygające w dziele zwiastowania.


2) Jedynie Chrustus: to podstawowe hasło Marcina Lutra, które podkreśla suwerenność Boga w procesie zbawienia, wyklucza tym samym wszelkie pośrednictwo, nie będące udziałem Chrystusa. Usuwa więc z Kościoła kult świętych i zaprzecza możliwości jakiegokolwiek wpływu człowieka na zbawienie. Bóg jest inicjatorem zbawienia w Chrystusie, w krzyżu objawiając człowiekowi zarówno swój gniew, jak i łaskę. Boży gniew wynikający z grzechów człowieka spotkał Jezusa, a jego posłuszeństwo i sprawiedliwość spowodowały, że okazanazostała łaska.

3) Jedynie łaska: W czasach Lutra uczono, że zbawienie każdy musi sobie wypracować. Luter stanowczo odrzucił każdą próbę przyzna wania dobrym uczynkom jakiegokolwiek znaczenia w akcie zbawienia. Człowiek nie może sam zasłużyć według niego na boże zmiłowa nie, może być zbawiony jedynie z łaski, przez zasługi samego Chrystusa, przez wiarę. Twierdził, że potwierdza to Biblia (np. List do Rz ymian 3, 24;3,27; 5,1-2; 10,6; 10,9). Dobre uczynki nie są drogą do zbawienia, ale wynikiem wiary w Chrystusa. Luter zerwał więc związ ek między uczynkiem a zbawieniem.


4) Jedynie słowo: Luter uważał, że Kościół jest wszędzie tam, gdzie zwiastuje się Słowo Boże i z tego rodzi się społeczność Kościoła. Na autentyczność Kościołai społeczności świętych, nie mają wpływu zewnętrzne przejawy kultu i tradycja, ale fakt zwiastowania Słowa Bożego. Reformacja została utożsamiana przez jejzwolenników z historią walki o właściwe miejsce dla Ewangelii w życiu iKościele. Jej zwolennicy byli nazywani ewangelistami.


Zbyt ogólnikowe sformułowanie przez Lutra tez nowego ruchu religijnego przyczyniło się do różnych interpretacji jego działaności i powst ania wielu odłamów, których przywódcy wykorzystywali je dla swoich interesów. Luter musiał opuscić kryjówkę ze względu na rozruchy, które wybuchły w Wittenberdze. Wywołane zostały przez radykalne skrzydło reformatorów, domagających się natychmiastowego zniesie nia mszy, usunięcia wizerunków świętych z kościołów, wprowadzenia komunii pod dwiema postaciami. Radykalny odłam był tak wrogi

Kościołowi, ze posuwał się do czynów obrazoburczych. Drogą codziennych kazań i spotkań udało się Lutrowi uśmierzyć tumult i nawet

znieść przedwczesne reformy. Przeciwstawiając się średniowiecznemu stosunkowi kościoła do państwa, Luter głosił, że istnienie władzy świeckiej jest zgodne z porządkiem Bożym, dając tym podstawy, na których w XVIII w.oparła się nowoczesna idea państwa. Niestety

przyczyniło się to również do nadużyć i do tworzenia systemów totalitarnych.


W 1525 roku w związku z zamieszaniem religijnym w Niemczech wybuchła wojna chłopska. Luter usiłował pośredniczyć i wstawiał się za umiarkowanymi żądaniami chłopów, gdy jednak chłopi dopuszczali się zbrodni, wezwał, aby w sprawę wdała się władza państwowa.

W ostatecznej bitwie doszło do zupełnego pogromu zbuntowanego chłopstwa, i pogromu wziętych do niewoli chłopów, pomimo próśb

Lutra, aby z tymi, którzy się poddali obejść się pobłażliwie.

Kościół katolicki prowadzi od ponad pół wieku prace prowadzące do zbliżenia różnych odłamów protestantyzmu.

„Jedność jest przede wszystkim darem Boga i dziełem DuchaŚwiętego, ale wszyscy są zawsze i w każdych warun kach powołani do współpracy w tym dziele” – powiedział Ojciec Święty do uczestników sesji plenarnej Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan 20 listopada 2014. Obraduje ona w Watykanie na temat: „Cel ekumenizmu: zasady,

możliwości i wyzwania w pięćdziesiąt lat od «Unitatis redintegratio»”apelującej o jedność chrześcijan. Ojciec Święty

zaznaczył, że w minionym okresie doszło do pogłębienia kontaktów z wieloma Kościołami i wspólnotami

kościelnymi oraz rozwijania nowych form współpracy. Wspomniał o ekumenicznych przekładach Pisma Świętego, współpracy w niesieniu pomocy potrzebującym, w obronie życia ludzkiego i niezbywalnej godności istoty ludzkiej, ekologii iprzeciwstawianiu się różnym formom niesprawiedliwości.


„Jako biskup Kościoła, który przewodzi w miłości powszechnej, pragnę wyrazić wdzięczność wszystkim, którzy w ci ągu ostatnich pięćdziesięciu lat pracowali na różne sposoby w służbie pojednania i jedności wśród wszystkich wierz ących w Chrystusa, szczególnie tym, którzy pracowali w Sekretariacie ds. Jedności Chrześcijan i Papieskiej Radzie ds. Popierania Jedności Chrześcijan” - powiedział Franciszek. Pozwala to na lepsze wzajemne poznanie i

szacunek. W odniesieniu do ekumenizmu krwi, zauważył, że ci, którzy prześladują Chrystusa w Jego wiernych nie czynią różnic między wyznaniami: prześladują ich tylko dlatego, że są chrześcijanami.


Zaznaczył, iż w ciąguminionych 50 lat nastąpiła zmiana nastawienia katolików wobec chrześcijan należących do

innych Kościołów i wspólnot kościelnych. Wrogość i obojętność w relacjach wzajemnych należą do przeszłości i

rozpoczął się proces leczenia ran, pozwalający przyjąć innego jako brata lub siostrę, w głębokiej jedności,rodzącej się ze chrztu.

Dorota Hałasa (napodstawie zajęć z Historii Kościoła O. Pawła, Wikipedii i Niedzieli 20.11.14)


[PR]
by NaszDomJaponski | 2014-11-22 11:46 | Courses | Comments(0)